12. “Bütün şefaat Allah’ındır.” ayetinin izahı

Şefaati inkâr edenlerin sözde delillerine cevap vermeye devam ediyoruz. Cevap vereceğimiz ikinci delilleri şöyle:

Onlar diyorlar ki:

— Zümer suresi 44. ayette, “Bütün şefaat Allah’ındır.” buyrulmuş. Demek, şefaatin hepsi Allah’ındır ve Allah’tan başka kimse şefaate sahip değildir. Dolayısıyla bu ayet-i kerime şefaatin olmadığını ispat etmektedir.

İşte onlar böyle diyorlar.

— Acaba mesele onların dediği gibi midir?

— Bir şeyin tamamının Allah’a ait olması, başkasının ona sahip olamayacağı manasına mı geliyor?

Eğer böyle düşünüyorlarsa şu sorumuza cevap versinler:

Nisa suresi 139. ayette, “Bütün izzet Allah’a aittir.” buyrulmuş.

— Bütün izzetin Allah’a ait olması, başkasının izzet sahibi olmasına engel midir?

Yani siz diyebilir misiniz ki:

— Bütün izzet Allah’ındır. O hâlde peygamberler ve müminler izzetsizdir.

Bütün izzetin Allah’a ait olduğunu bildiren ayet-i kerimeden bu neticeyi mi çıkarıyorsunuz?

Eğer bu neticeyi çıkarıyorsanız Münâfikûn suresi 8. ayet-i kerime sizi tekzip eder. Çünkü bu ayette şöyle buyrulmuştur:

— İzzet Allah’a, Resulüne ve müminlere aittir.

Bakın, Nisa suresi 139. ayette “bütün izzetin Allah’a ait olduğundan” bahsedilirken, Münâfikûn suresi 8. ayette “Resulünün ve müminlerin de izzet sahibi olmasından” bahsedilmiştir. Demek, izzetin Allah’a ait olması, Peygamberimizin ve müminlerin o izzetten mahrum olması neticesini vermemiştir.

Birbirine zıt gibi görünen bu iki ayetin vech-i tevfiki şudur:

İzzet tamamıyla Cenab-ı Hakk’a aittir. Peygamberimizin ve müminlerin izzeti ise Allah’ın onlara izzet vermesi ve aziz kılması iledir. Cenab-ı Hakk’ın izzeti zatî iken, diğerlerinin izzeti zatî değildir.

Sözün özü: Peygamberimizin ve müminlerin izzet sahibi olması, bütün izzetin Allah’a ait olması hakikatine zıt değildir.

Şefaatte de durum aynıdır. Bütün şefaatin Allah’a ait olması, başka kimsenin şefaate malik olamayacağı manasına gelmez. Bunun manası şudur:

Bütün şefaat Allah’a aittir. Diğerlerinin şefaate sahip olması ise Allah’ın onlara bu yetkiyi vermesiyledir. Demek, diğerleri Allah’ın vermesiyle şefaate sahip olmuşlardır; şefaat onların zatî malı değildir.

Bu şuna benzer: Bizden başka kimsenin parası olmasa ve biz bu paradan bazı insanları istifade ettirsek, bu durumda desek ki:

— Bütün para bize aittir.

Bu söz bizim parayı kimseye vermeyeceğimiz manasında değil, başkalarında bulunan paraların da aslında bize ait olduğu ve bizim vermemizle onların buna malik olduğu manasındadır.

“Bütün şefaat Allah’ındır.” demek de aynen bunun gibidir. Yani kim şefaate yetkili kılındıysa Allah’ın izniyle olmuştur ve ancak Allah’ın izin verdiği kişiye şefaat edebilecektir.

Dilerseniz bir örnek daha verelim: Kur’an’da birçok yerde bütün mülkün Allah’a ait olduğundan bahsedilmektedir.

— Peki, bütün mülkün Allah’a ait olması, bizlerin mülk sahibi olmasına engel midir?

Elbette engel değildir. Bizler de Allah’ın vermesiyle mülk sahibi olmuşuz. Evet, mülkün hakiki sahibi Allah’tır. Bizlerin malikiyeti ise Allah’ın vermesiyledir. Hakikatte biz de sahip olduklarımız da Allah’ındır. Lakin Allah mülkünden bir kısmını bizlere vermiş ve bizleri mülk sahibi yapmıştır.

İşte şefaatin hepsinin Allah’a ait olması da böyledir. Bu aitlik başkasının şefaat edemeyeceği manasına gelmez. Bunun manası şudur: Bütün şefaat Allah’ındır. Kimse kendinden şefaate sahip değildir. Ancak Allah’ın yetki vermesiyle buna sahip olur. Ve ancak izin verdiği kişide bunu kullanır.

Gördüğünüz gibi, şefaati inkâr edenlerin gösterdikleri delil ne kadar zayıf ve ne kadar mantıksız… Bununla ancak Kur’an’ı bilmeyenleri aldatırlar. Kur’an’ı bilenler onlara şöyle der:

— Bütün şefaatin Allah’a ait olmasından, kulların hiçbir şefaate sahip olamayacağı manasını mı çıkarıyorsunuz? O hâlde bütün izzetin Allah’a ait olmasından da meleklerin, peygamberlerin ve bütün müminlerin izzetsiz olduğu manasını çıkarmalısınız! Bunu yapabiliyor musunuz?

— Yine bütün mülkün Allah’a ait olmasından, kimsenin mülke sahip olamayacağı manasını mı çıkarıyorsunuz? “Bütün mülk Allah’a aittir.” ayetinden bunu mu anlıyorsunuz?

İşte onlara böyle sorulduğunda donup kalırlar ve tek bir kelime bile söyleyemezler. Daha Kur’an’da bunlar gibi çok ayet var. Meseleyi uzatmamak için burada kesiyoruz. Herhâlde meramımız anlaşılmıştır.

Yazar: Sinan Yılmaz